Sylwetka prof. Jana Kisyńskiego

Prof. dr hab. Jan Kisyń­ski uro­dził się w 1933 roku w War­sza­wie. Absol­went lubel­skiego Liceum im. J. Zamoj­skiego, lau­reat II Ogól­no­pol­skiej Olim­piady Mate­ma­tycz­nej, stu­dia mate­ma­tyczne ukoń­czył na UMCS w roku 1955; tu także dok­to­ry­zo­wał się pięć lat póź­niej. Jego pro­mo­to­rem był jeden z zało­ży­cieli lubel­skiego ośrodka mate­ma­tycz­nego, prof. dr hab. Adam Bie­lecki, mistrz i póź­niej­szy przy­ja­ciel. W ten spo­sób prof. Kisyń­ski stał się czę­ścią linii gene­alo­gicz­nej wybit­nych mate­ma­ty­ków. Adam Bie­lecki był, bowiem dok­to­ran­tem Witolda Wil­ko­sza, dalej linia gene­alo­giczna sięga: Sta­ni­sława Zaremby, Gastona Dar­boux, Michela Cha­slesa, Sime­ona Pois­sona, Jose­pha Lagrange’a, Leon­harda Eulera, Johanna Bernoulli’ego, Jacoba Bernoulli’ego, Got­t­frieda Leib­niza. Wcze­sne zain­te­re­so­wa­nia naukowe Jana Kisyń­skiego kon­cen­tro­wały się wokół rów­nań róż­nicz­ko­wych, a w szcze­gól­no­ści w nowej dzie­dziny — rów­nań róż­nicz­ko­wych w prze­strze­niach Bana­cha. W roku 1959 młody nauko­wiec prze­nosi się do War­szawy, gdzie pra­cuje na Uni­wer­sy­te­cie War­szaw­skim i w Insty­tu­cie Mate­ma­tycz­nym Pol­skiej Aka­de­mii Nauk. W tym cza­sie pozo­staje pod wiel­kim wpły­wem prof. dr. hab. Krzysz­tofa Mau­rina i poświę­co­nego rów­na­niom róż­nicz­ko­wym semi­na­rium pro­wa­dzo­nego przez prof. dr hab. Bog­dana Bojar­skiego. Współ­praca z prof. Mau­ri­nem spo­wo­do­wała, że Jan Kisyń­ski zain­te­re­so­wał się gene­ro­wa­niem miar cia­snych w prze­strze­niach topo­lo­gicz­nych Haus­dorffa i jego główny wynik w tym zakre­sie wszedł do kanonu teo­rii miary. Także jego wyniki z teo­rii pół­grup ope­ra­to­rów stają się wkrótce znane powszech­nie. Praca o ope­ra­to­rach Gre­ena jest bar­dzo obszer­nie cyto­wana w dru­gim wyda­niu kla­sycz­nej dziś mono­gra­fii K. Yosidy oraz w mono­gra­fii S. G. Kre­ina, a zadzi­wia­jący do dziś pomy­sło­wo­ścią dowód twier­dze­nia Trottera-Kato jest nie­mal słowo w słowo powta­rzany w nie­mal wszyst­kich książ­kach poświę­co­nych pół­gru­pom. Na początku lat sie­dem­dzie­sią­tych ubie­głego wieku, Jan Kisyń­ski publi­kuje serię arty­ku­łów poświę­co­nych związ­kom pół­grup ope­ra­to­rów z tak zwa­nymi ope­ra­to­ro­wymi funk­cjami kosi­nu­so­wymi, któ­rych teo­ria była wtedy w powi­ja­kach. Uko­ro­no­wa­niem osią­gnięć nauko­wych są kolejno habi­li­ta­cja (1964), pro­fe­sura nad­zwy­czajna (1973) i pro­fe­sura zwy­czajna (1983). W roku 1985, wraca do Lublina i razem z prof. prof. A. Lasotą i K. Bur­dzym orga­ni­zuje semi­na­rium. Od tego momentu aż do roku 2004, kiedy odcho­dzi na eme­ry­turę, pra­cuje w Poli­tech­nice Lubel­skiej pia­stu­jąc sta­no­wi­sko kie­row­nika Kate­dry Mate­ma­tyki. Od r. 1984 pro­fe­sor Kisyń­ski jest człon­kiem Towa­rzy­stwa Nauko­wego War­szaw­skiego, a od r. 1997 człon­kiem Lubel­skiego Towa­rzy­stwa Nauko­wego. Należy on do Pol­skiego Towa­rzy­stwa Mate­ma­tycz­nego i Ame­ry­kań­skiego Towa­rzy­stwa Mate­ma­tycz­nego. W roku 1991 Pro­fe­sor zostaje wybrany na członka-korespondenta Pol­skiej Aka­de­mii Nauk. Tego wyjąt­ko­wego zaszczytu nie doświad­czył dotych­czas żaden inny mate­ma­tyk z Lublina. Wie­lo­krot­nie nagra­dzano go za osią­gnię­cia naukowe: uzy­skał mię­dzy innymi nagrodę Pol­skiego Towa­rzy­stwa Mate­ma­tycz­nego dla mło­dych mate­ma­ty­ków i nagrodę Pol­skiego Towa­rzy­stwa Mate­ma­tycz­nego im. S. Mazur­kie­wi­cza, dwu­krot­nie nagrodę I-go stop­nia przy­zna­waną przez Mini­ster­stwo Nauki i Szkol­nic­twa Wyż­szego, nagrodę Wydziału III PAN i trzy­krot­nie nagrodę Sekre­ta­rza Nauko­wego PAN. Odzna­czony został Krzy­żem Kawa­ler­skim Polo­nia Resti­tuta, Zło­tym Krzy­żem Zasługi, Meda­lem 40-lecia Pol­ski Ludo­wej i Meda­lem Komi­sji Edu­ka­cji Naro­do­wej. Od roku 2009 prof. Kisyń­ski jest człon­kiem kore­spon­den­tem Pol­skiej Aka­de­mii Umie­jęt­no­ści. Spo­śród 9 jego dok­to­ran­tów, 5 uzy­skało tytuł dok­tora habi­li­to­wa­nego, a dwie osoby tytuł pro­fe­sora. Postę­po­wa­nie w spra­wie nada­nia tytułu pro­fe­sora kolej­nemu dok­to­ran­towi jest w toku.